Laryngolog zaliczony, a mamusine serce pełne miłości

Wczoraj Kubuś nawiedził  z Tatą poradnię laryngologiczną, do której zapisaliśmy się dwa miesiące temu w sprawie jego za krótkiego wędzidełka językowego. No ale jak się człowiek za bardzo nakręca, to zawsze jest odwrotnie. Mieliśmy z mężem wizję, że lekarz na miejscu podetnie mu języczek a tu nici. Okazało się, że są dwa przypadki, kiedy podcinają:
1. kiedy dziecko nie radzi sobie z przełykaniem, ssaniem.
2. Kiedy zleci logopeda.
Co więcej, zabieg jest  w znieczuleniu ogólnym, co już nie wydaje mi się nieinwazyjne dla malutkiego człowieka.
Na tą chwilę pani laryngolog kazała czekać do ok. 4-5-ego roku życia, udać się do logopedy i on zdecyduje co z fantem zrobić. Na pewno się udamy, bo ciekawi mnie co powie.
Dzisiaj pierwszy raz odbierałam Kubusia ze żłobka ( to jego trzeci żłobkowy dzień). Serce mi pękało z dumy i radości, jak mój Smyk po tym jak mnie zobaczył i  rozpoznał powiedział Mama i za moją zachętą przyszedł dać mi buziaka i się przytulić:) To nic, że to było podczas zabawy na dworze i był cały umorusany. Moja radość - bezcenna. Panie go chwalą, że nie płacze, no i ma już swoją ulubioną Ciocię, a Ona jego:) Moje kochane słoneczko:*
Zasnął dziś w ten  sposób, że Ciocia siadła, a on przyszedł, przytulił się i zasnął. Kazałam dążyć do zasypiania na leżaczku.
Oglądałam dziś lżejsze buciki dla niego, ale po tym jak zobaczyłam stan ubranek i butów po zabawie na żłobkowym podwórku, to zaczęłam się zastanawiać czy jest sens, bo szybko się zniszczą.

Pierwszy dzień w żłobku

Na miejscu pojawiliśmy się ok. 7.20. Kubuś czuł się nieswojo, ale zdążył zauważyć dwa wózki dla lalek, którymi bawił się w środę i jeden z nich zabrał Maciusiowi. Pojękiwał więc weszłam z nim do pokoju zabaw, pokazałam zabawki i po paru minutach zaczęliśmy się zbierać. Pokazałam tylko pani opiekunce co przyniosłam dla Kubusia, pożegnałam malucha ( on mnie niestety nie) i pani nas "wygoniła". Wiedziałam, że będę przeżywać, ale że aż tak? Po wyjściu stanęliśmy na chwilę pod bramą, jakbyśmy nie wiedzieli co ze sobą zrobić. Niewiele brakowało żeby mi łzy zaczęły lecieć, bo byłam pewna że Kubuś już się zorientował że mamy nie ma. No ale pojechałam do pracy. Nie mogłam skupić myśli i strasznie się denerwowałam, więc o 9 zadzwoniłam z prośbą o informacje o Synku (jestem przewrażliwiona?). Okazało się, że Smyk ładnie się bawi, nie płacze, kokietuje opiekunki i nie jest mu źle. Od razu się uspokoiłam zadowolona, że zdecydowałam się zadzwonić. Od razu lepiej mi się pracowało. Po 12 Pani zadzwoniła do męża, że Kubuś już śpi, aczkolwiek nie zasnął na leżaczku, tylko u pani na rękach. (Trochę mnie to osłabiło, ale potem tłumaczyła, że to pierwszy dzień i że będą dążyć do naszej normalności). A o 15 powiadomiła że lepiej Kubusia już zabrać, żeby się mój chłopiec nie zraził. Mąż odebrał go, na co maluszek zareagował uśmiechem, ale ponoć z panią żegnał się lepiej niż ze mną jak wychodzę z domu. I w poniedziałek zostaje na cały dzień. Jestem mega szczęśliwa, że tak sobie poradził i że taki z niego Zuch. Ciekawe kiedy będzie kryzys, bo słyszałam od dwóch osób pracujących z małymi dziećmi,  że jedne dzieciaki mają kryzys od razu, a inne po dwóch tygodniach. W poniedziałek Kubuś miał już zostać na cały dzień, ale przypomniałam sobie, że w poniedziałek dawno zapisana wizyta u laryngologa! I znowu ja nie pojadę z nim, bo będę w pracy:(
W pracy miło, mam same szkolenia na razie, więc wszystko obce i skomplikowane. Niestety nie trafię do działu gdzie miałabym jedną zmianę. Szkoda, praca od 8 do 16 to wyśnienie moich marzeń.

No i się zacznie:)

Dzisiejszy dzień był pełen emocji.
Pierwszy dzień w pracy upłynął miło, oby tak było ciągle, ale czas pokaże. Jutro podpiszę umowę, jeśli szczęście dopisze to będę pracować od 8 do 16, ale raczej na razie nie. Wczoraj naszykowałam sobie wszystkie rzeczy. Nawet wędlinę na kanapki pokroiłam, folię aluminiową urwałam, chleb naszykowałam, tylko żeby nie obudzić chłopaków.  Obudziłam się bez budzika. No ale niestety. Kubuś obudził się chwilę po odkręceniu wody w prysznicu. No i skończył się wolny dzień  Tatusia:)
Próbowałam na uczelni wydostać czekający na mnie certyfikat potwierdzający że trochę dukam po angielsku, ale niestety, odbiory tylko we wtorki.
Po powrocie do domu (najbardziej męczą mnie powroty w autobusach na stojąco), zdecydowaliśmy, że rozejrzymy się za żłobkami, żeby mieć już ten wybrany. Z trzech najbliżej nas (uważam, że przy dojazdach komunikacją odległość gra dużą rolę) wybraliśmy dwa, bo w tym trzecim wpisowe wynosiło 500zł i dla nas to za dużo. W pierwszym nie spodobał mi się budynek, stary, podwórko nie zagospodarowane w ogóle. No ale nie to najważniejsze. Sale nawet ładne, dowiedzieliśmy się różnych rzeczy, np że promocja ze strony internetowej już dawno nieaktualna, co wg mnie nie jest  lojalne. Bo po co w takim razie ta strona, skoro  na wejście mnie okłamują? Maluchy śpią tam w sali z drugiej strony korytarza i zastanawialiśmy się czy są jakieś nianie elektroniczne, które pomagają je usłyszeć. Okazało się, że jak już się dzieci nieźle wydzierają, to je słychać. Poszliśmy dodrugiego żłobka. Zobaczyłam jedną z mam wychodzącą z maluchem i popędziłam do niej jak wariatka wypytać o jej odczucia. Ona opowiadała mi z 10 minut opowiadając, że w środku może nie przewspaniale, ale jej córcia nie chce wracać do domu a panie przemiłe. Zadowolona dołączyłam do moich chłopaków. Powitały nas maluchy bawiące się  z paniami na podwórku. I dostałam to czego oczekiwałam. Spodobała mi się normalność pań, a do tego ich poświęcenie i zwrócenie uwagi na każdego malucha z osobna. Złobek jest bardzo blisko nas więc tym lepiej. Obejrzałam wszystkie kąty, opowiedziałam o synku nie-aniołku, który został na dole w sali zabaw. No i się zapisaliśmy, bo się okazało, że maj jest za połowę ceny, a miejsca się kończą. W piątek dzień adaptacyjny. Matko, jak ja sobie poradzę? Obiecuję, że będę słuchać pani. Nie chcę  być mamą, która jeszcze bardziej  utrudnia dziecku rozstanie z rodzicem. A na razie tworzę listę co muszę kupić maluchowi na wyprawkę.No i spisuję listę osób, na których widok moje dziecko nie ucieknie w ramiona żłobkowej cioci:)

O żłobku słów kilka

W związku z tym, że już całkiem niedługo Kubuś wyfrunie nam z rodzinnego gniazdka do żłobka, zaczęłam się zastanawiać, jakie wymagania rodzica powinien taki żłobek spełniać. Wolałabym oddać malucha do publicznego bo tańszy, ale raczej nie mamy szans teraz. Stworzyłam listę pytań, które zamierzam zadać komuś z kierownictwa w każdym żłobku, do którego wstąpię przed zapisaniem Malucha. Może to głupie, ale jak już mam tyle płacić, to wolę chociaż wiedzieć  za co takie sumy.
1. Co jest w cenie czesnego?
2. Co do czesnego, kwestia ubezpieczenia dziecka.
3. Dzień adaptacyjny, czy jest, ile ( widziałam stronę przedszkola, gdzie za dużą sumę były aż dwa tygodnie!).
4.Zajęcia dodatkowe, czy są, jakie,  czy płatne.
5. Kadra w żłobku, czy choć trochę wykwalifikowana (zastanawiam się, czy skoro tyle jest teraz klubików, opiek dziennych, to czy wszyscy, którzy tam pracują, mogą pracować z dziećmi).
6. Czy można przyprowadzać dzieci wcześniej bądź odbierać później? ( z tego co się do tej pory zorientowałam, każda rozpoczęta godzina ponad normę jest płatna)
7. Posiłki, co dzieci jedzą, skąd, czy przewidują jedzenie dla alergików.
8. Kwestia nocnikowania, czy uczą dzieci, czy raczej sobie olewają temat zakładając pampersa?
9. Czy przynajmniej na początku można zadzwonić z pytaniem jak dziecko sobie radzi z adaptacją w nowym miejscu?
10. Kwestia bezpieczeństwa dzieci, czy jest lista osób mogących odebrać dziecko, czy kontrolują to?

Dokładam jeszcze link do strony
http://www.macierzynstwo.inspirander.pl/niemowle/jak-wybrac-dobry-zlobek?inspager=1

Najgorsze jest to, że pewnie żeby żłobek spełniał wszystkie wymagania moje  i z tego artykułu, to musiałabym pewnie płacić jakieś 1500zł...

Więcej nie pamiętam. Pomożecie mi? O co jeszcze warto zapytać?

PS. Mój Mały Mężczyzna znowu raz w ciągu całego dnia podszedł do nocnika, podniósł go w górę i pięknie nasiusiał :D:D:D

Dzień dobrych wieści

Dostałam pracę! Pani dziś zadzwoniła z informacją oczekując mojego skakania z radości.  Z jednej strony się cieszę, z drugiej stresuję jak to będzie. Mam nadzieję, że w miarę szybko wszystko ogarnę. Najgorzej przeraża mnie czy uda nam się połączyć naszą pracę ze żłobkiem dziecka, jak już mąż znajdzie tą pracę. Mam nadzieję. Jutro jadę po skierowanie na badania, a 4 maja na pierwsze szkolenie. Ciekawe czy dojrzę coś ciekawego z szóstego piętra:)
Dostaliśmy całe 68zł zasiłku rodzinnego. Tyle tego, że trza się poważnie zastanowić na co to przeznaczyć:) Ech, polskie realia...
Kubuś nas dzisiaj rozśmieszył całkiem, bo jak to na faceta przystało, siusiał do nocnika na stojąco. Podszedł, wziął do rąk i rozpoczął wypróżnianie. Co tam, że gdyby nie pomoc, większość wylądowałaby na dywanie, liczą się chęci. Niestety, trzy razy zaliczył siusianie na podłogę.

I po świętach...

Spędzieliśmy je tradycyjnie u jednych i drugich rodziców. Mimo to, dopiero tym razem nasyciłam się czasem spędzonym z rodzeństwem (poz najstarszą siostrą, która nie przyjechała). Zawsze się ciągle mijaliśmy, bo każde w drodze do drugich rodziców, a tym razem jakoś udało się posiedzieć, pogadać, popatrzyć jak dzieciaki kombinują co można zmajstrować. Super było!
Kubusiek od dwóch dni budzi się co chwilę w nocy z krzykiem. Płacze 10-15 minut, po czym zasypia momentalnie. Ja już nie tak szybko... Wczoraj w nocy dołączył zapchany nos, dziś mamy już w domu Katarmena. Nie odstraszyło nas to od spędzenia większości dnia na dworze. Synuś zaczyna schodzić bez podtrzymywania z naszych trzech schodków, co mnie wcale nie napawa optymizmem, bo im większa jego sprawnośc, tym więcej kombinowania i mojego strachu o niego.
Byłam dzisiaj na pierwszej rozmowie kwalifikacyjnej, odkąd intensywnie szukam pracy. Stanowisko to wprawdzie nie spełnienie moich marzeń i ambicji, ale jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma. Zaproponowali śmiesznie małe pieniądze, szczególnie że to praca na dwie zmiany, ale i tak wykazałam  zainteresowanie. Zobaczymy czy zadzwonią z pozytywną decyzją.