Odpadł kikut

Odpadł kikut pępkowy, lekko mnie to zestresowało, że już, no i pod spodem jakby krew chciała lecieć, ale mój stres daremny. 

JAKUB

Mam już moje maleństwoJ

JAKUB urodził się 4 sierpnia 2009 roku o godzinie 18.50 (choć mój mąż twierdzi że była 18.48J).

Więc wczoraj miałam mieć podaną oksytocynę, po raz drugi, ale wtedy był test, teraz duża dawka i przez cały dzień żeby zmobilizować maluszka do wyjścia na ten świat. Ok. 10 przyszedł jednak do mnie pan ordynator i stwierdził, że nie będzie już zwiększał dawki, że jeszcze poleżę sobie tak, o na tej Sali obserwacyjnej, posikam w basen i wrócę spokojnym krokiem na swoją salę, do szpitalnych znajomych. Załamałam się wtedy. Tydzień w szpitalu, zresztą pierwszy raz w życiu, to było dla mnie zbyt wiele. Nikt jednak nie słuchał mych próśb. Przyszła inna pani doktor zbadać mnie, przy niej się rozkleiłam.  Pocieszyła mnie i poszła. Od ok. 11 zaczęłam odczuwać lekkie bóle. Nie wiedziałam za bardzo o co chodzi ale kolejne kontrole nic mi nie wyjaśniły. Jednak ok. 14 bolało mnie już tak, że zaczęłam się cieszyć i bać jednocześnie. I tak o 15 wylądowałam na „żółtej” Sali porodowej.  Bolało jak diabli, choć myślałam, ze będzie bardziej, ale adrenalina że rodzi się dziecko sprawia, że o bólu się zapomina.  Był ze mną mąż, cieszę się, że się zdecydował, nie zamierzałam go zmuszać, a był dla mnie niesamowitym wsparciem.

A teraz moje maleństwo śpi non stop, mleka w piersiach na razie brak, ale lekarz powiedział, że dziecku, przez pierwsze 1,5 doby życia to w ogóle pokarm niepotrzebny. Posłuchałam i nie stresuję się.

Czekamy

Od poniedziałku leżę w szpitalu. Nudzi mi się dobrze się czuję, ale ponoć coś nie halo z wynikami KTG i moim ciałem, które jest mało przygotowane na tak ważne wydarzenie. No to czekam tutaj na moje maleństwo. Przynajmniej mam miejsce, bo słyszałam , że w niektórych szpitalach odsyłają dalej, zresztą i tutaj  robi się ciasno powoli. Dziś miałam test oksytocynowy, tzn. sprawdzali czy po jej podaniu nic się nie dzieje ze mną albo z dzidziusiem. Myślałam, że dzidziuś po małej dawce oksytocyny zechce nas zobaczyć, a tu dwie godzinki pod kroplówką, powrót na salę i nic…. Smutno mi trochę bo sama,  tyle dni już, a jak mówi lekarz „dzidziusiowi się nie spieszy bo mu tam za dobrze”.

Koniec pracy

Dziś zakończyłam swoją dotychczasową przygodę z pracą. W  czerwcu sesja, a poza tym, czas trochę zwolnić tempo. Do tej pory godziłam jednego dnia pracę i szkołę, i nawet jestem z siebie dumna, że mi się to udawało.
Dzidziuś kopie, dobrze, że daje znaki, to mi przypomina o tym, że mam o niego dbać.

Spokój?

Czy kobieta w ciąży może się nie stresować? Wątpię. W moim przypadku leżenie do góry brzuchem cały dzień i kompletne uwolnienie się od różnych stresów nie wchodzi w grę.
Po pierwsze - martwię się o dzidziusia, czy mu tam dobrze, czy prawidłowo się rozwija, czy nie zechce wyjść wcześniej, czy nie robię nic co mu szkodzi.
Po drugie - jeszcze nie powiedzieliśmy rodzinie. Wiem, źle robię. Boję się ich reakcji. Obydwoje studiujemy, pracujemy. Gdzie tu czas i warunki na dziecko? Bez mieszkania, oszczędności. Poza tym, w wierzącej rodzinie dziecko bez ślubu?
 Po trzecie - codzienne sytuacje. A to się spieszę na autobus do pracy, bo za późno wyszłam, a to czekam w wielkiej kolejce sklepowej, gdzie nikt nie myśli żeby mnie puścić, a ja się nie wyrywam. A to jakaś sprzeczka ze współlokatorami. Do tego przy okazji burza hormonów i mdłości. Dobrze się czuję, ale mój nos jest wyczulony na zapachy, co powoduje od razu dziwne uczucie. Ale na szczęście nie wymiotuję.