Za dwa dni nasz ślub kościelny. Niesamowicie się stresuję. Kubuś zostanie ze szwagierką mojej siostry, ja będę częściowo dojeżdżać na karmienie, w nocy Kubuś dostanie butelkę z moim pokarmem, ewentualnie mieszankę. Nie zraziłam się do karmienia piersią i bardzo mnie to cieszy. Mimo niewielkich rozmiarów też można karmić:)

Maluszek zaczął przekręcać się z brzuszka na plecy. Ale musiał przeżyć szok, że zmienił mu się punkt widzenia :)

Dwumiesięczniak nasz

Kubuś głośno się śmieje. A my razem z nim:)

Koniec połogu

Do swojej dawnej figury już w sumie wróciłam. Wszyscy mi mówią jak szybko schudłam itp. ale tylko ja wiem, że moje ciało jest jeszcze zupełnie inne niż przed ciążą. Brzuch niby się wciągnął, ale jeszcze trochę brakuje. Biust ciut większy - karmię piersią. No i całe pośladki w rozstępach.... Już się ich nie pozbędę, ale może ktoś skorzysta z rady, którą usłyszałam od położnej w szpitalu - oliwka, oliwka i jeszcze raz oliwka.

Odpadł kikut

Odpadł kikut pępkowy, lekko mnie to zestresowało, że już, no i pod spodem jakby krew chciała lecieć, ale mój stres daremny. 

JAKUB

Mam już moje maleństwoJ

JAKUB urodził się 4 sierpnia 2009 roku o godzinie 18.50 (choć mój mąż twierdzi że była 18.48J).

Więc wczoraj miałam mieć podaną oksytocynę, po raz drugi, ale wtedy był test, teraz duża dawka i przez cały dzień żeby zmobilizować maluszka do wyjścia na ten świat. Ok. 10 przyszedł jednak do mnie pan ordynator i stwierdził, że nie będzie już zwiększał dawki, że jeszcze poleżę sobie tak, o na tej Sali obserwacyjnej, posikam w basen i wrócę spokojnym krokiem na swoją salę, do szpitalnych znajomych. Załamałam się wtedy. Tydzień w szpitalu, zresztą pierwszy raz w życiu, to było dla mnie zbyt wiele. Nikt jednak nie słuchał mych próśb. Przyszła inna pani doktor zbadać mnie, przy niej się rozkleiłam.  Pocieszyła mnie i poszła. Od ok. 11 zaczęłam odczuwać lekkie bóle. Nie wiedziałam za bardzo o co chodzi ale kolejne kontrole nic mi nie wyjaśniły. Jednak ok. 14 bolało mnie już tak, że zaczęłam się cieszyć i bać jednocześnie. I tak o 15 wylądowałam na „żółtej” Sali porodowej.  Bolało jak diabli, choć myślałam, ze będzie bardziej, ale adrenalina że rodzi się dziecko sprawia, że o bólu się zapomina.  Był ze mną mąż, cieszę się, że się zdecydował, nie zamierzałam go zmuszać, a był dla mnie niesamowitym wsparciem.

A teraz moje maleństwo śpi non stop, mleka w piersiach na razie brak, ale lekarz powiedział, że dziecku, przez pierwsze 1,5 doby życia to w ogóle pokarm niepotrzebny. Posłuchałam i nie stresuję się.